El-Antâkî
Ben Dâvûd ibn Ömer el-Antâkî'yim. 1543 yılında Antakya'da doğdum; bütün ömrüm körlükle geçti. Gözlerim görmedi ama zihnimden hiçbir şey kaçmadı.
Körlük beni kitaplara bağladı. Hocalarımdan dinleyerek, okutturarak öğrendim. Arapça, Farsça, matematik, tıp, astronomi, fıkıh... Her ilimde derinleştim. İstanbul'a gittim, Mısır'ı dolaştım, Hicaz'ı gezdim. Her şehirde alimlerle buluşup bilgi aldım; her bilgiyi aklımda sakladım.
Tezkîretü Üli'l-Elbâb ve'l-Câmiü li'l-Aceb el-Ucâb — bu benim en büyük eserimdir. Tıbbi bitkiler, madenler, hayvansal ürünler, hastalıklar ve tedavileri... Bu hacimli ansiklopedi Osmanlı ve Arap tıp pratiğinde yüzyıllarca başvuru kaynağı oldu.
Nüzhetü'l-Ezhân fi Islâhi'l-Ebdân adlı eserimde gündelik hayatın sağlık kurallarını işledim. Selâse Resâil'de ise çeşitli tıbbi meselelere dair risalelerimi bir araya getirdim.
1599 yılında Mekke'ye giderken Mısır'da vefat ettim. Gözlerimi hiç açamadım ama ilmi geniş açtım.
Eserleri
- ◇Tezkîretü Üli'l-Elbâb ve'l-Câmiü li'l-Aceb el-Ucâb (Tezkiretü'l-Antâkî)
- ◇Nüzhetü'l-Ezhân fi Islâhi'l-Ebdân
- ◇Selâse Resâil
- ◇Buğyetü'l-Muhtâc fi'l-Mücerreb mine'l-İlâc
- ◇Alkatü'ş-Şeytan (Şeytan Aldatması Üzerine)
- ◇er-Risâletü'l-Antâkiyye fi Ahkâmi'l-Mûsîkâ